فرزند صبح

نوشته های شخصی آسیه سادات بنیادی

فرزند صبح

نوشته های شخصی آسیه سادات بنیادی

فرزند صبح

طلبه ام. خدا را دوست دارم و اندیشیدن را، پرسیدن را، چشیدن را و جستجوهای همواره.
در این دفترچه، گاهی خودگویه های ذهنم را خواهم گذاشت. از دین و دنیا و حوزه و دانشگاه و زن و خانواده و ...

بایگانی
آخرین نظرات

و زمان که بی رحمانه می دود

پنجشنبه, ۹ ارديبهشت ۱۳۹۵، ۰۵:۵۰ ق.ظ

کمالگرایی مصیبت بزرگی است در راه کمال!!
افلیج میکند آدم را. قفل میکند استعداد را. 


پ.ن:

1- چند تا کار مانده روی دستم. که در کنار حنیفم که این روزها غول بچه ای شده برای خودش، و با روحیه کمالگرایی روبه گسترشم، مرا به جان خودم انداخته برای یک تغییر بزرگ!

2- همسفرم اما همیشه قوی و سبکبال است در عرصه اراده و عمل... باید مقلدش شوم.

3- در این خانه اما، مباحثی روی میزند: چالشهای بنیادین معناشناسی در باب قرآن، دشواریهای فهم قرآن در مسایل زنان، و مساله کتاب مقدس به همراه گزارشی از نظرات ارزشمند برخی بزرگواران در پست قبل، بحث پرچالش فطرت....  ببینم برای پست بعد کدام سربرخواهد آورد!

۹۵/۰۲/۰۹
آسیه سادات بنیادی

نظرات  (۲)

۰۹ ارديبهشت ۹۵ ، ۱۹:۳۹ میثم علی زلفی
سلام مجدد
نمی دانم منظرتان در این پست چیست اما اگر اشکال نداشته باشد دوست تر دارم با منظر خودم آن را تحلیل کنم.
همانطور که مستحضرید گرایش به کمال یک امر فطری است نه گرایش به رافع آن یعنی کامل.
آنچه که امروز دردسر آفرین شده گرایش به کامل است نه کمال.
امروز بدنبال نسخه های هالیوودی و غربی ، بشر به سمت کامل گرایی سوق می کند نه کمال گرایی و ثمره اش همین وسواس ، استرس و ... است.
وقتی شما می خواهید مطلبی بنویسید چطور می اندیشید؟؟
آیا به کمال پیدا کردن مطلب بیشتر توجه می کنید یا یه کامل بودن آن؟؟
توجه به کامل بودن است که دست ها را می بندد و انسان را مصیبت زده می کند.
و از آن جهت که فطرت مشترک تمامی بشر است این خطا را بصورت فراگیر مشاهده می کنیم و بیماری های ناشی از آن را هم با گوشت و پوست لمس کرده ایم.
و لذا انسان کمال گرا نمی تواند مصیبت زده ی مسیر کمال باشید.

پاسخ:
سلام و سپاس فراوان از این نکته دقیقی که فرمودید. برایم مفید بود. اگر درست فهمیده باشم شوق کمال فرایند محور است و این یعنی حرکت. در مقابل علاقه به کامل بودن خیال پرداز کن است و مخل حرکت. فکر کنم ایده آل گرایی برای مشکلی که عرض کردم در پست، مناسبتر بود
ما بچه های دوران آرمان خواهی های داغ انقلابی هستیم، ساحت ناخودآگاه روانمان شیدای نقطه ای، چیزی، حقیقتی است که وقتی چشمانمان را باز می کنیم قیافه شطرنجی اش آزارمان می دهد. گاهی از افلیج به دنیا امدن بخش پوزیتویستی روانم شدیدا متاسف می شوم؛ و متاسف تر وقتی که می بینم نسل بعد از ما هم خاصه های روان بی رمق و زمین گیر شده ی مارا ستایش می کند و حتی ما را محکوم به کوتاهی در این میدان.
خلاصه رفیق! آن آرمان خواهی ها و تاثیرات کمالگرایانه شان اگر خیلی ها را به اعتماد بنفس کاذب برای تغییر جان و جهان کشانده ما را به انزوا کشانده.
پاسخ:
سلام بانو.
 بله ستایش شدگی این وضع نافرم بدتر از همه چیز است!
سپاس از توجه شما

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی